تبلیغات

مدرسه مهر - مطالب نشان های ادب در گفتار

اسلاید شو

سه شنبه 10 بهمن 1396 06:13 ق.ظ


پرهیز از صدای بلند

در قرآن مجید آمده است:

یا اَیها الَّذینَ آمَنُوا لاتَرْفَعُوا اَصْواتَکمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِی وَ لاتَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ کجَهْرِ بَعْضِکمْ لِبَعضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمالُکمْ وَ اَنْتُمْ لاتَشْعُرُونَ. (حجرات: 2)

ای مؤمنان، صدای خود را از صدای پیامبر بلندتر مسازید و در سخن گفتن با او، مانند بلند حرف زدنتان با یکدیگر، بلند حرف مزنید. مبادا که اعمالتان تباه شود و آگاه نباشید.

با صدای بلند حرف زدن، یکی از آداب نکوهیده زمان جاهلیت بود. پس خداوند با نزول این آیه، مردم را به سخن گفتن با صدای آهسته و فرو نشاندن صدا فرا می خواند. صدای آرام، همواره دل پذیر، ملایم و خوشایند است و با فطرت آدمیان نیز سازگاری بیشتری دارد. امام سجاد علیه السلام در آداب صحبت و معاشرت چنین می فرماید: «حق کسی که تو را تعلیم و تربیت می دهد، این است که صدایت را از صدای او بالاتر نبری».1

همچنین ندا کردن دیگران با صدای بلند، نشانه بی احترامی و بی ادبی به انسان هاست و قرآن کریم نیز با غیرعاقلانه خواندن این گونه خطاب ها می فرماید:

اِن الَّذینَ ینادُونَک مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ اَکثَرُهُم لایعْقِلُونَ. (حجرات: 4)

به راستی کسانی که تو را از پشت حجره ها بلند صدا می زنند، بیشترشان نمی فهمند.

گرچه در ندا کردن، رعایت احترام همه مردم لازم است، برخی از آنها نسبت به این احترام سزاوارترند و بزرگداشت آنان بیش از دیگران واجب است، از آن جمله اند پدر و مادر انسان، مسلمانان و بزرگان دین و مذهب.

پیام متن:

خداوند در قرآن، همه مردم را به پرهیز کردن از صدای بلند به ویژه در برابر بزرگان و بزرگ تر از خود، سفارش می دهد و آن را از نمونه های ادب می شمارد.



نوع مطلب : نشان های ادب در گفتار،
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

نویسنده: علی رهنی محبوب | آخرین ویرایش:دوشنبه 9 بهمن 1396 | نظرات()

شنبه 7 بهمن 1396 06:49 ق.ظ



صدای نیکو و معتدل

ادب، از ویژگی های پسندیده انسانی است و بی ادب، به سر منزل مقصود و سعادت راهی ندارد. به تعبیر زیبای صائب تبریزی:

ره مُلک سعادت را تواند بی خطر رفتن                                  به دست خود ز آیین ادب هرکس عصا دارد

صدای بلند، از نشانه های بی ادبی و در نظر عموم، زشت ترین صداهاست. هیچ کس دوست ندارد مردم صدایش را ناپسند بشمارند. شخصیت پربهای انسانی نیز ایجاب می کند که آدمی هنگام سخن گفتن، همواره جانب نرمی و اعتدال را نگه دارد، چنان که در سفارش لقمان حکیم، در سوره لقمان آمده است:

وَ اقْصِدْ فی مَشْیک وَ اغْضُضْ مِنْ صَوْتِک اِنَّ اَنْکرَ الاَْصْواتِ لَصَوْتُ الْحَمِیرِ؛(لقمان: 19)

ای پسر، اعتدال را رعایت کن و از صدای خود بکاه (و فریاد مزن)؛ که زشت ترین صداها، صدای الاغان است.

و شهریار نیز این توصیه را چنین به نظم آورده است:

صوت کم کن گر آدمی به صفات                               کز حمار است انکرالاصوات

پیام متن:

در قرآن کریم، همه مردم به رعایت اعتدال و نرمی به هنگام سخن گفتن با دیگران سفارش شده اند.




نوع مطلب : نشان های ادب در گفتار،
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

نویسنده: علی رهنی محبوب | آخرین ویرایش:شنبه 7 بهمن 1396 | نظرات()