تبلیغات

مدرسه مهر - اشاره ای به برخی نشان های ادب در گفتار(2)

اسلاید شو

سه شنبه 10 بهمن 1396 07:13 ق.ظ


پرهیز از صدای بلند

در قرآن مجید آمده است:

یا اَیها الَّذینَ آمَنُوا لاتَرْفَعُوا اَصْواتَکمْ فَوْقَ صَوْتِ النَّبِی وَ لاتَجْهَرُوا لَهُ بِالْقَوْلِ کجَهْرِ بَعْضِکمْ لِبَعضٍ اَنْ تَحْبَطَ اَعْمالُکمْ وَ اَنْتُمْ لاتَشْعُرُونَ. (حجرات: 2)

ای مؤمنان، صدای خود را از صدای پیامبر بلندتر مسازید و در سخن گفتن با او، مانند بلند حرف زدنتان با یکدیگر، بلند حرف مزنید. مبادا که اعمالتان تباه شود و آگاه نباشید.

با صدای بلند حرف زدن، یکی از آداب نکوهیده زمان جاهلیت بود. پس خداوند با نزول این آیه، مردم را به سخن گفتن با صدای آهسته و فرو نشاندن صدا فرا می خواند. صدای آرام، همواره دل پذیر، ملایم و خوشایند است و با فطرت آدمیان نیز سازگاری بیشتری دارد. امام سجاد علیه السلام در آداب صحبت و معاشرت چنین می فرماید: «حق کسی که تو را تعلیم و تربیت می دهد، این است که صدایت را از صدای او بالاتر نبری».1

همچنین ندا کردن دیگران با صدای بلند، نشانه بی احترامی و بی ادبی به انسان هاست و قرآن کریم نیز با غیرعاقلانه خواندن این گونه خطاب ها می فرماید:

اِن الَّذینَ ینادُونَک مِنْ وَراءِ الْحُجُراتِ اَکثَرُهُم لایعْقِلُونَ. (حجرات: 4)

به راستی کسانی که تو را از پشت حجره ها بلند صدا می زنند، بیشترشان نمی فهمند.

گرچه در ندا کردن، رعایت احترام همه مردم لازم است، برخی از آنها نسبت به این احترام سزاوارترند و بزرگداشت آنان بیش از دیگران واجب است، از آن جمله اند پدر و مادر انسان، مسلمانان و بزرگان دین و مذهب.

پیام متن:

خداوند در قرآن، همه مردم را به پرهیز کردن از صدای بلند به ویژه در برابر بزرگان و بزرگ تر از خود، سفارش می دهد و آن را از نمونه های ادب می شمارد.



نوع مطلب : نشان های ادب در گفتار،
برچسب ها :
لینک های مرتبط :

نویسنده: علی رهنی محبوب | آخرین ویرایش:دوشنبه 9 بهمن 1396 | نظرات()


 
لبخندناراحتچشمک
نیشخندبغلسوال
قلبخجالتزبان
ماچتعجبعصبانی
عینکشیطانگریه
خندهقهقههخداحافظ
سبزقهرهورا
دستگلتفکر
نظرات پس از تایید نشان داده خواهند شد.